وي‌پي‌ان دو رايانه يا دو شبکه را به کمک يک شبکه ديگر که به عنوان مسير انتقال به کار مي‌گيرد به هم متصل مي‌کند. براي نمونه مي‌توان دو رايانه يکي در تهران، و ديگري در مشهد که در فضاي اينترنت به يک شبکه وصل شده‌اند اشاره کرد. وي‌پي‌ان از نگاه کاربر کاملاً مانند يک شبکه محلي به نظر مي‌رسد. براي پياده سازي چنين چيزي، وي‌پي‌ان به هر کاربر يک ارتباط آي‌پي مجازي مي‌دهد.

داده‌هايي که روي اين ارتباط آمدوشد دارند را سرويس‌گيرنده نخست به رمز در آورده و در قالب بسته‌ها بسته‌بندي کرده و به سوي سرويس‌دهنده? وي‌پي‌ان مي‌فرستد. اگر بستر اين انتقال اينترنت باشد، بسته‌ها همان بسته‌هاي آي‌پي خواهند بود.

سرويس گيرنده وي‌پي‌ان بسته هارا پس از دريافت رمز گشايي کرده و پردازش لازم را روي آن انجام مي‌دهد. روشي که شرح داده شد را اغلب تونل‌زني (به انگليسي: Tunneling) مي‌نامند زيرا داده‌ها براي رسيدن به کامپيوتر مقصد از چيزي مانند تونل عبور مي‌کنند. براي پياده‌سازي وي‌پي‌ان راه‌هاي گوناگوني وجود دارد که پر کاربردترين آنها عبارتند از:

قرار تونل‌زني نقطه به نقطه (به انگليسي: Point to point Tunneling protocol يا PPTP) که براي انتقال NetBEUI روي يک شبکه بر پايه آي‌پي مناسب است.
L2TP که براي انتقال IP،IPX يا NetBEUI روي هر رسانه دلخواه که توان انتقال Datagramهاي نقطه به نقطه را داشته باشد مناسب است. براي نمونه مي‌توان به IP، X.??، Frame Relay يا ATM اشاره کرد.
آي‌پي‌سک که براي انتقال داده‌هاي آي‌پي روي يک شبکه بر پايه آي‌پي مناسب است.